Η πολυτελής κατοικία στην Αττική και η νέα τάξη ανισότητας

Όπως οι αρχαίοι Αθηναίοι χώριζαν την πόλη σε δήμους, έτσι και σήμερα η σύγχρονη Αττική διαιρείται σε δύο κόσμους: αυτόν των προνομιούχων και αυτόν των εργαζομένων που αγωνίζονται να επιβιώσουν.

Τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος αποκαλύπτουν μια πραγματικότητα που θυμίζει τις χειρότερες εποχές της ολιγαρχίας: οι τιμές των κατοικιών στην Αθήνα εκτοξεύθηκαν κατά +50% μέσα σε τέσσερα χρόνια (2021-2024), δημιουργώντας έναν αδιαπέραστο τοίχο για τις εργατικές οικογένειες.

Δύο Αθήνες, δύο πραγματικότητες

Η Αθηναϊκή Ριβιέρα μετατράπηκε σε playground των διεθνών κεφαλαίων, ενώ η Βόρεια Αττική έγινε το καταφύγιο της εγχώριας αστικής τάξης. Αυτή η γεωγραφική κατανομή του πλούτου δεν είναι τυχαία, είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών που ευνοούν τη συσσώρευση κεφαλαίου.

Όπως τονίζει η Κορίνα Σαΐα της Premier Realty, "η ζήτηση μετακινήθηκε από το εντυπωσιακό στην τεχνολογία, από το μέγεθος στην ποιότητα". Μια δήλωση που αποκαλύπτει πώς ακόμη και η έννοια της πολυτέλειας εξυπηρετεί τη διαιώνιση των ταξικών διαφορών.

Η νεοφιλελεύθερη μυθολογία του "lifestyle asset"

Στη Ριβιέρα, η κατοικία παύει να είναι δικαίωμα και γίνεται "διεθνές lifestyle asset". Οι ξένοι επενδυτές, ωφελούμενοι από τις φιλοεπενδυτικές πολιτικές των κυβερνήσεων, μετατρέπουν τις γειτονιές σε εμπορεύματα προς εκμετάλλευση.

Παράλληλα, στη Βόρεια Αττική, η εγχώρια ολιγαρχία αναζητά "χώρο, ιδιωτικότητα και καθημερινή οικογενειακή λειτουργικότητα", απομονωμένη από τα προβλήματα που η ίδια δημιουργεί στις λαϊκές συνοικίες.

Η αντίσταση στη στεγαστική κρίση

Ενώ οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου προβλέπουν "ήπια αλλά θετική άνοδο της τάξης του 3%-5% για το 2026", χιλιάδες οικογένειες αντιμετωπίζουν το φάντασμα της έξωσης. Η Αττική δεν διαθέτει "δύο ξεκάθαρες εκδοχές πολυτελούς διαβίωσης", αλλά δύο αντίθετους πόλους: την αφθονία των λίγων και τη στέρηση των πολλών.

Η λύση δεν βρίσκεται στην παθητική παρακολούθηση των "market trends", αλλά στην οργανωμένη αντίσταση για κοινωνική κατοικία, έλεγχο των ενοικίων και δημόσιες πολιτικές που θα υπηρετούν τον λαό και όχι τα κέρδη των κατασκευαστών.

Όπως έλεγε ο Περικλής, η δημοκρατία δεν είναι προνόμιο των λίγων αλλά δικαίωμα των πολλών. Το ίδιο ισχύει και για τη στέγη.