Τραμπ: Νέος ιμπεριαλιστικός πόλεμος κατά του Ιράν στο όνομα της «δημοκρατίας»

Η αμερικανική ιμπεριαλιστική μηχανή επανέρχεται με όλη της τη δύναμη. Ο Ντόναλντ Τραμπ, στην παραδοσιακή ομιλία του για την «κατάσταση του έθνους», εξήγγειλε νέες απειλές κατά του Ιράν, ακολουθώντας το γνωστό σενάριο της Ουάσιγκτον: πρώτα οι απειλές, μετά οι βόμβες.

Η ρητορική του πολέμου

«Δεν θα επιτρέψω ποτέ στον νούμερο ένα χορηγό της τρομοκρατίας στον κόσμο να αποκτήσει πυρηνικό όπλο», δήλωσε ο Αμερικανός πρόεδρος, χρησιμοποιώντας την ίδια προπαγανδιστική γλώσσα που χρησιμοποίησε η Ουάσιγκτον πριν εισβάλει στο Ιράκ το 2003.

Η μαραθώνια ομιλία του, που κράτησε μία ώρα και 50 λεπτά, αποκάλυψε τις πραγματικές προθέσεις της αμερικανικής ολιγαρχίας. Ενώ μιλούσε για «διπλωματία», παράλληλα ανακοίνωσε την ενίσχυση της στρατιωτικής παρουσίας στον Περσικό Κόλπο, στέλνοντας τη μεγαλύτερη αεροναυτική δύναμη από τον πόλεμο στο Ιράκ.

Η λεηλασία της Βενεζουέλας

Παράλληλα, ο Τραμπ αποκάλυψε την κυνική πραγματικότητα της αμερικανικής «διπλωματίας». Μετά την αιχμαλώτιση του προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, η Ουάσιγκτον κατέστησε σαφές ότι θα ελέγχει πλέον τα πετρελαϊκά κοιτάσματα της χώρας.

«Λάβαμε από τη νέα φίλη και εταίρο μας, τη Βενεζουέλα, πάνω από 80 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου», ανακοίνωσε με κυνισμό, αποκαλύπτοντας τον πραγματικό στόχο της «απελευθέρωσης» της Βενεζουέλας.

Επίθεση στη δημοκρατία εντός συνόρων

Η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα συνοδεύεται από αυταρχικές τάσεις στο εσωτερικό. Ο Τραμπ απαίτησε από το Κογκρέσο να εγκρίνει μεταρρυθμίσεις που θα περιορίσουν το εκλογικό δικαίωμα, στοχεύοντας ιδιαίτερα τους μετανάστες και τις φτωχές κοινότητες.

Χαρακτηριστική ήταν η επίθεσή του στους Σομαλούς μετανάστες της Μινεσότα, τους οποίους αποκάλεσε «πειρατές», ακολουθώντας την κλασική τακτική του φασισμού: η δημιουργία εχθρού για να δικαιολογηθεί η καταπίεση.

Η αντίσταση των λαών

Η ιστορία όμως μας διδάσκει ότι κάθε ιμπεριαλιστική επιθετικότητα γεννά την αντίστασή της. Από τους αρχαίους Πέρσες που αντιστάθηκαν στον Αλέξανδρο, μέχρι τους σύγχρονους λαούς που παλεύουν για την ανεξαρτησία τους, η αλήθεια είναι μία: οι λαοί δεν λυγίζουν μπροστά στους καταπιεστές.

Η «χρυσή εποχή της Αμερικής» που εξήγγειλε ο Τραμπ είναι στην πραγματικότητα η εποχή της λεηλασίας και της καταπίεσης. Αλλά όπως κάθε αυτοκρατορία στην ιστορία, έτσι και αυτή θα συναντήσει τα όρια της στην αντίσταση των λαών.