Το "γαλάζιο κύμα" σαρώνει την Αριστερά στη Λατινική Αμερική

Σαν ένα δεύτερο Θερμίδωρας, το "γαλάζιο κύμα" της Δεξιάς κατακλύζει τη Λατινική Αμερική, θάβοντας τα όνειρα των λαών για κοινωνική δικαιοσύνη κάτω από τις μπότες του νεοφιλελευθερισμού και του αυταρχισμού.

Υπήρξε μια εποχή που οι αριστεροί επαναστάτες της Λατινικής Αμερικής, από τον Φιντέλ Κάστρο και τον Τσε Γκεβάρα έως τον Ντανιέλ Ορτέγα, κρατούσαν ψηλά τη σημαία της αντίστασης κατά του ιμπεριαλισμού. Σήμερα, μια νέα γενιά δεξιών ηγετών, υπηρετών των αμερικανικών συμφερόντων, αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση των λατινοαμερικανικών χωρών.

Οι νέοι δικτάτορες της χιλιετίας

Στο επίκεντρο αυτής της αντεπανάστασης βρίσκονται ο Ναγίμπ Μπουκέλε του Ελ Σαλβαδόρ, ένας αυτοχαρακτηριζόμενος "δικτάτορας της χιλιετίας", και ο Χαβιέρ Μιλέι της Αργεντινής, ο οποίος με την "επίθεση με αλυσοπρίονο" του κατά των κοινωνικών δομών έχει γίνει το νέο είδωλο των νεοφιλελεύθερων.

Η στροφή αυτή αποτελεί προδοσία των αγώνων των λαών. Οι αριστεροί ηγέτες δεν έχουν κερδίσει ούτε μία προεδρική εκλογή φέτος στην περιοχή. Η Βολιβία, ο Ισημερινός, η Ονδούρα και η Χιλή έχουν εκλέξει συντηρητικούς προέδρους, ανατρέποντας τις προοδευτικές κυβερνήσεις.

Το χέρι του Τραμπ

Πίσω από αυτή την αντεπανάσταση κρύβεται το βρώμικο χέρι του Τραμπ. Ο αμερικανός πρόεδρος υποστηρίζει τους δεξιούς ηγέτες της περιοχής και υπόσχεται οικονομική στήριξη σε όσους τον υποστηρίζουν, ενώ απειλεί με οικονομικό πόλεμο όσους αντιστέκονται. Το πακέτο διάσωσης των 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Αργεντινή αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της νέας μορφής ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης.

Όπως τονίζει ο Μπράιαν Γουίντερ της Americas Society, "οι συντηρητικές ιδέες και πολιτικές προτεραιότητες κερδίζουν έδαφος στη Λατινική Αμερική". Αυτό που βλέπουμε δεν είναι μια προσωρινή μετακίνηση, αλλά μια συστημική επίθεση κατά των κοινωνικών κατακτήσεων.

Η Βενεζουέλα ως πρόσχημα

Η κατάρρευση της Βενεζουέλας υπό τον Μαδούρο χρησιμοποιείται ως σκιάχτρο από τη Δεξιά για να τρομοκρατεί τους λαούς. Κάθε προοδευτικός πολιτικός αναγκάζεται να διαβεβαιώνει ότι δεν θα μετατρέψει τη χώρα του σε "άλλη μια Βενεζουέλα". Αυτή η τακτική της τρομοκρατίας έχει αποδειχθεί εξαιρετικά αποτελεσματική.

Τα οκτώ εκατομμύρια Βενεζουελάνων μετανάστες που έχουν διασκορπιστεί στη Νότια Αμερική γίνονται εργαλείο στα χέρια των δεξιών πολιτικών, οι οποίοι τους χρησιμοποιούν για να τροφοδοτούν τον φόβο και το μίσος κατά των μεταναστών.

Η εγκληματικότητα ως όπλο

Η αύξηση της εγκληματικότητας, αποτέλεσμα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που διαλύουν τον κοινωνικό ιστό, χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για την επιβολή αυταρχικών μέτρων. Ο Μπουκέλε, που έχει φυλακίσει το 3% των ανδρών του Ελ Σαλβαδόρ, παρουσιάζεται ως "σωτήρας", ενώ στην πραγματικότητα εγκαθιδρύει ένα καθεστώς τρόμου.

Η σφαγή στις φαβέλες του Ρίο ντε Τζανέιρο, με περισσότερους από 120 νεκρούς σε μία μέρα, αποτελεί προάγγελο αυτού που έρχεται. Η κρατική βία παρουσιάζεται ως "επιτυχημένη επιχείρηση" από τους νέους δικτάτορες.

Η αντίσταση συνεχίζεται

Παρά τη σκοτεινή συγκυρία, η αντίσταση δεν σταματά. Η Βραζιλία του Λούλα παραμένει προπύργιο της προοδευτικής σκέψης. Οι λαοί της Λατινικής Αμερικής, που έχουν δώσει τόσους αγώνες για την απελευθέρωσή τους, δεν θα παραδοθούν εύκολα στους νέους κατακτητές.

Όπως έλεγε ο Γκράμσι, "το παλιό πεθαίνει και το καινούριο δεν μπορεί να γεννηθεί". Αυτή είναι η ώρα της οργάνωσης, της αντίστασης και της προετοιμασίας για τη νέα αυγή της κοινωνικής απελευθέρωσης.