Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας: Μια νέα μάχη στο πεδίο των εργατικών δικαιωμάτων
Σε δημόσια διαβούλευση τέθηκε το νομοσχέδιο του υπουργείου Εργασίας που ενσωματώνει την "Εθνική Κοινωνική Συμφωνία". Πίσω από τα τεχνοκρατικά λόγια και τις επίσημες ανακοινώσεις, κρύβεται μια ακόμη προσπάθεια να καλυφθούν οι βαθιές πληγές που άφησαν τα μνημόνια στον κόσμο της εργασίας.
Η επιστροφή στο προμνημονιακό καθεστώς: Πολύ λίγα, πολύ αργά
Το νομοσχέδιο, που θα βρίσκεται σε διαβούλευση έως τις 28 Ιανουαρίου, υπόσχεται την επαναφορά της πλήρους μετενέργειας των συλλογικών συμβάσεων. Με άλλα λόγια, καταργείται η μνημονιακή ρύθμιση του 2012 που άφηνε απροστάτευτους τους εργαζόμενους μετά τη λήξη των συμβάσεων.
Όμως, αυτό που παρουσιάζεται ως "ιστορική συμφωνία" από την υπουργό Νίκη Κεραμέως, στην πραγματικότητα αποτελεί απλή επιστροφή σε δικαιώματα που υπήρχαν πριν από την καταστροφική περίοδο των μνημονίων. Είναι σαν να γκρεμίζεις ένα σπίτι και μετά να περηφανεύεσαι που έβαλες έναν τοίχο.
Οι αλλαγές στη σκιά των συμφερόντων
Το νομοσχέδιο προβλέπει:
- Μείωση του ποσοστού κάλυψης από 50% σε 40% για την επέκταση των συλλογικών συμβάσεων
- Νέα δυνατότητα επέκτασης χωρίς το κριτήριο του 40%, όταν συμμετέχουν Εθνικοί Κοινωνικοί Εταίροι
- Απλοποίηση των διαδικασιών μέσω των Μητρώων Οργανώσεων
Ωστόσο, παραμένει το ερώτημα: Γιατί χρειάστηκαν τόσα χρόνια για να επαναφερθούν στοιχειώδη εργατικά δικαιώματα; Και κυρίως, ποιοι θα είναι οι πραγματικοί ωφελημένοι από αυτές τις αλλαγές;
Η ρητορική της "σταθερότητας" και η πραγματικότητα
Η υπουργός μιλάει για "μεγαλύτερη σταθερότητα για τις επιχειρήσεις" και "καλύτερους όρους για τους εργαζόμενους". Όμως, η ιστορία μας έχει διδάξει να είμαστε επιφυλακτικοί απέναντι σε τέτοιες υποσχέσεις. Πόσες φορές έχουμε ακούσει παρόμοια λόγια, μόνο για να διαπιστώσουμε ότι τα συμφέροντα του κεφαλαίου προτάσσονται έναντι των δικαιωμάτων των εργατών;
Η δημιουργία τριμελούς επιτροπής στον Ο.ΜΕ.Δ. και η κατάργηση του δεύτερου βαθμού διαιτησίας μπορεί να επιταχύνουν τις διαδικασίες, αλλά δεν εγγυώνται δικαιοσύνη για τους εργαζόμενους.
Η αναγκαιότητα της συλλογικής αντίστασης
Το νομοσχέδιο αυτό, παρά τις θετικές του πτυχές, δεν μπορεί να θεραπεύσει τις βαθιές πληγές που προκάλεσε η δεκαετία της λιτότητας. Οι εργαζόμενοι πρέπει να παραμείνουν σε εγρήγορση και να συνεχίσουν τον αγώνα για πραγματικά δικαιώματα, όχι για ψίχουλα.
Όπως έλεγαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας, "εν τη ενώσει η ισχύς". Μόνο μέσω της συλλογικής οργάνωσης και της αταλάντευτης αντίστασης μπορούν οι εργαζόμενοι να διεκδικήσουν αυτό που τους ανήκει: αξιοπρεπείς μισθούς, ασφαλείς συνθήκες εργασίας και σεβασμό στην εργατική αξιοπρέπεια.