Η κυβερνητική εκμετάλλευση του πολέμου για εκλογικό όφελος
Μακρόν: "Εκτός διεθνούς δικαίου οι επιχειρήσεις ΗΠΑ-Ισραήλ, δεν μπορούμε να τις εγκρίνουμε"
Η χώρα βρίσκεται εδώ και καιρό σε παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Κάθε κυβερνητική κίνηση φέρει το στίγμα του εκλογικού σχεδιασμού, ακόμη και όταν αφορά τις πολεμικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν.
Ο φόβος ως εκλογικό εργαλείο
Η συγκυρία του πολέμου, που απειλεί να αποσταθεροποιήσει την περιοχή και έχει απρόβλεπτες συνέπειες για τη χώρα μας - ιδίως όταν φιλοξενούμε βάσεις των ΗΠΑ που συμμετέχουν στις επιχειρήσεις - γεμίζει την κοινωνία με ανησυχία και φόβο.
Αυτά τα συναισθήματα συχνά ωφελούν την εξουσία, καθώς οι πολίτες αισθάνονται ότι χρειάζεται σταθερότητα και ένα "στιβαρό χέρι". Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιδιώκει να εκμεταλλευτεί ακριβώς αυτή τη δυναμική.
Η διπλή στρατηγική της κυβέρνησης
Η δημόσια παρουσία του πρωθυπουργού είναι μετρημένη. Ακολουθεί τον τόνο των Ευρωπαίων ηγετών, αποφεύγοντας ρητή στήριξη στις ΗΠΑ και το Ισραήλ, αλλά και οποιαδήποτε καταδίκη του πολέμου. Παράλληλα, δεν κάνει τίποτα για να απεμπλέξει την Ελλάδα από τον πόλεμο.
Αυτό που μετράει είναι η εικόνα του ηγέτη μέσα στη θύελλα. Η ακραία επικοινωνιακή εκμετάλλευση της υποστήριξης στην Κύπρο παρουσιάζει ένα αυτονόητο μέτρο σαν να κάνει την Ελλάδα μεγάλη δύναμη.
Ο επικίνδυνος θαυμασμός της βίας
Υπάρχει όμως και ένας άλλος τόνος από την κυβέρνηση, που εκφράζουν φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ και αναρμόδιοι υπουργοί. Εδώ βλέπουμε θαυμασμό για τις επιδείξεις ισχύος των ΗΠΑ και του Ισραήλ, εξύμνηση των "ισχυρών" και κατηγορίες προς όσους εκφράζουν επιφυλάξεις.
Το πιο επικίνδυνο είναι η σταδιακή μετατόπιση προς τη λογική ότι δεν χρειάζεται πλέον επίκληση του διεθνούς δικαίου. Ότι μετράει μόνο η καθαρή ισχύς και ότι θα μας βοηθήσουν οι "ισχυροί παίκτες" που είναι σύμμαχοί μας.
Κοντολογίς, ένας θαυμασμός για τη βαναυσότητα και μια αντιμετώπιση της αυθαιρεσίας ως "μαγκιάς".
Η αποτυχία της κυβερνητικής στρατηγικής
Οι εκκλήσεις ψυχραιμίας και εθνικής ενότητας είναι περισσότερο για πολιτικό μάρκετινγκ παρά αντανάκλαση σοβαρής εξωτερικής πολιτικής. Αυτή η κυβέρνηση υιοθέτησε άκριτα μια μονομερή πολιτική συμμαχιών, δεν επένδυσε σε αυτόνομη ευρωπαϊκή πολιτική και υποτίμησε την ανάγκη να δηλώσει στο Ισραήλ ένα "φτάνει πια".
Δεν μπορεί να συσπειρώσει πραγματικά την κοινωνία μια κυβέρνηση που καλλιέργησε διχασμό και εμφυλιοπολεμικό κλίμα, χωρίς διάθεση διαλόγου για κοινή εθνική στρατηγική.
Η κοινωνική αντίδραση
Η κοινωνία σημειώνει όλα αυτά. Η ανασφάλεια και ο φόβος κάνουν τους ανθρώπους να αποφεύγουν τις περιπέτειες, αλλά δεν τους κάνουν ανίκανους να αντιλαμβάνονται τα όρια της κυβερνητικής πολιτικής.
Δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι θα συσπειρωθούν γύρω από την κυβέρνηση. Μπορεί να συμβεί το αντίθετο: να στραφούν προς την πολιτική πρόταση που θα ενώσει την κοινωνία, θα αντιμετωπίσει τα κοινωνικά προβλήματα, θα αποκαταστήσει τη δημοκρατία και θα χαράξει ένα αισιόδοξο μέλλον, πέρα από τη διαχείριση του φόβου.