Η Ιμπεριαλιστική Απειλή Τραμπ Ωθεί τη Μέση Ανατολή στον Πόλεμο

Οι στρατιωτικές ασκήσεις των ΗΠΑ, τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα στη Μεσόγειο και η εντατικοποίηση των προετοιμασιών για επίθεση κατά του Ιράν αποκαλύπτουν την πραγματική φύση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής: έναν νέο κύκλο ιμπεριαλιστικής βίας που απειλεί να βυθίσει την περιοχή σε χάος.

Η Μέγγενη της Αμερικανικής Εκβιαστικής Διπλωματίας

Το καθεστώς των μουλάδων στο Ιράν βρίσκεται αντιμέτωπο με μια διπλή πίεση: από τη μία, το λαϊκό κίνημα που ξεσηκώθηκε εναντίον της οικονομικής εξαθλίωσης και του πληθωρισμού, από την άλλη, τον Ντόναλντ Τραμπ που επαναλαμβάνει τις ίδιες ιμπεριαλιστικές συνταγές που έχουν αιματοκυλίσει τη Μέση Ανατολή για δεκαετίες.

Αυτή η κατάσταση δεν είναι τυχαία. Είναι το αποτέλεσμα μιας συστηματικής πολιτικής που στοχεύει στον έλεγχο των ενεργειακών πόρων της περιοχής, ανεξάρτητα από το ανθρώπινο κόστος.

Τα Αντίποινα ως Δικαίωμα Αντίστασης

Η ιστορία μας διδάσκει ότι κάθε λαός έχει το δικαίωμα να αμυνθεί απέναντι στην επιθετικότητα. Τα τελευταία χρόνια, το ιρανικό καθεστώς έχει επιλέξει μια στρατηγική μετριοπάθειας στα αντίποινά του, προσπαθώντας να αποφύγει την κλιμάκωση.

Μετά τις αμερικανικές επιθέσεις εναντίον ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων τον Ιούνιο του 2025, το Ιράν απάντησε με πυραυλική επίθεση κατά της αμερικανικής βάσης Αλ Ουντεΐντ στο Κατάρ. Χαρακτηριστικό είναι ότι προειδοποίησε εκ των προτέρων, επιτρέποντας στην αμερικανική άμυνα να αναχαιτίσει τους περισσότερους πυραύλους.

Το ίδιο μοτίβο είχαμε δει και τον Ιανουάριο του 2020, μετά τη δολοφονία του Κασέμ Σολεϊμανί. Και τότε το Ιράν έδωσε προειδοποίηση πριν το χτύπημα στη βάση Αλ Άσαντ, αποφεύγοντας θύματα.

Η Κατάρρευση του Άξονα Αντίστασης

Ο πόλεμος των 12 ημερών άλλαξε ριζικά τα δεδομένα στην περιοχή. Η δολοφονία του Χασάν Νασράλα και η αποδυνάμωση της Χεζμπολάχ στον Λίβανο συνιστούν μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής εξάρθρωσης των δυνάμεων που αντιστέκονταν στην αμερικανο-ισραηλινή κυριαρχία.

Η Εσωτερική Αναταραχή ως Καθρέφτης της Κοινωνικής Αδικίας

Οι διαδηλώσεις που ξέσπασαν στα τέλη Δεκεμβρίου και στις αρχές Ιανουαρίου δεν είναι απλώς ένα εσωτερικό πρόβλημα του Ιράν. Είναι η έκφραση της απελπισίας των λαών που πληρώνουν το τίμημα των γεωπολιτικών παιχνιδιών των μεγάλων δυνάμεων.

Η ιρανική οικονομία αντιμετωπίζει σοβαρότατα προβλήματα, με την άνοδο των τιμών να φέρνει απελπισία στους εργαζόμενους. Το χάσμα μεταξύ της κοινωνίας και του κυβερνώντος συστήματος δεν έχει ποτέ ξανά φανεί τόσο μεγάλο.

Η Στρατηγική του Καρότου και του Μαστιγίου

Αντιμέτωπο με αυτή την εκρηκτική κατάσταση, το ιρανικό καθεστώς υιοθετεί μια διπλή στρατηγική: από τη μία απειλεί με σκληρά αντίποινα σε οποιαδήποτε επίθεση, από την άλλη αφήνει ανοιχτό το παράθυρο του διαλόγου για το πυρηνικό πρόγραμμα.

Ανώτεροι διοικητές των Φρουρών της Επανάστασης και των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων έχουν προειδοποιήσει ότι οποιαδήποτε αμερικανική επίθεση θα αντιμετωπιστεί ως πράξη πολέμου. Παράλληλα, έχουν απειλήσει τα κράτη της περιοχής ότι θα πλήξουν πετρελαϊκές εγκαταστάσεις εάν συμμετέχουν σε αμερικανική επίθεση.

Ο Κίνδυνος των Παρερμηνειών

Η παρούσα κατάσταση κρύβει τεράστιους κινδύνους. Ο Τραμπ γνωρίζει ότι το ιρανικό καθεστώς είναι στρατιωτικά αδύναμο, ενώ η Τεχεράνη αντιλαμβάνεται ότι ο Αμερικανός πρόεδρος δεν επιθυμεί έναν πόλεμο μεγάλης κλίμακας.

Όμως αυτή η αμοιβαία συνειδητοποίηση μπορεί να δημιουργήσει επικίνδυνες παρερμηνείες. Κάθε πλευρά μπορεί να υπερεκτιμήσει την επιρροή της ή να παρερμηνεύσει τις προθέσεις του αντιπάλου.

Η Ανάγκη για Λαϊκή Αντίσταση

Για τον Τραμπ, το ζητούμενο είναι ένα αποτέλεσμα που θα μπορεί να παρουσιάσει ως νίκη, χωρίς να οδηγήσει σε χάος. Για την Τεχεράνη, ο κίνδυνος κρύβεται στο αν το παλιό μοντέλο συμβολικών αντιποίνων είναι ακόμα επαρκές.

Εάν οι ιρανοί ηγέτες επιλέξουν ταχεία αντίδραση για να επαναβεβαιώσουν τη δύναμή τους, ο κίνδυνος κλιμάκωσης αυξάνεται δραματικά. Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να εμπλέξει και άλλες περιφερειακές δυνάμεις, επεκτείνοντας τη σύγκρουση.

Η μόνη πραγματική λύση βρίσκεται στην ενότητα των λαών της περιοχής ενάντια σε κάθε μορφή ιμπεριαλισμού και στην οικοδόμηση ενός μέλλοντος βασισμένου στη δικαιοσύνη και την ειρήνη, όχι στη βία και την εκμετάλλευση.