Η βαρβαρότητα της κατοχής: 14χρονος Παλαιστίνιος πεθαίνει στα μάτια των δολοφόνων του

Μια ακόμη σκοτεινή σελίδα στο χρονικό της ισραηλινής κατοχής γράφτηκε τον Νοέμβριο στον προσφυγικό καταυλισμό αλ-Φαρά της Δυτικής Όχθης. Ο 14χρονος Τζαντ Τζαντάλαχ δέχθηκε πυρά από ισραηλινούς στρατιώτες και στη συνέχεια άφησε την τελευταία του πνοή, εγκαταλελειμμένος να αιμορραγεί για 45 ολόκληρα λεπτά.

Οργανωμένη βαρβαρότητα

Το βίντεο που έφερε στο φως το BBC αποκαλύπτει μια σκηνή που θυμίζει τις πιο σκοτεινές στιγμές της ανθρώπινης ιστορίας. 14 στρατιώτες περιτριγύρισαν το παιδί που πέθαινε, αδιάφοροι για τις επανειλημμένες προσπάθειές του να τραβήξει την προσοχή τους.

Παρότι όλοι οι ισραηλινοί στρατιώτες έχουν εκπαιδευτεί στην αντιμετώπιση τραυμάτων και κάθε μονάδα διαθέτει διασώστη, κανείς δεν παρείχε ιατρική βοήθεια στον Τζαντ. Ταυτόχρονα, δύο παλαιστινιακά ασθενοφόρα αποκλείστηκαν από το να προσεγγίσουν το παιδί.

Η παγίδα της κατοχής

Τα βίντεο καταγράφουν έναν στρατιώτη να αφήνει ένα αντικείμενο δίπλα στον τραυματισμένο Τζαντ και να το φωτογραφίζει. Όπως καταγγέλλει η μητέρα του, Σάφα: "Άφησαν μια πέτρα δίπλα στο χέρι του για να τον παγιδεύσουν".

Η IDF ισχυρίζεται ότι ο 14χρονος "πέταξε πέτρα" και τον χαρακτηρίζει "τρομοκράτη", προσπαθώντας να δικαιολογήσει τη δολοφονία ενός παιδιού. Σύμφωνα με τους κανόνες εμπλοκής τους, αυτό επιτρέπει τη χρήση θανατηφόρας βίας.

Ένα σύστημα θανάτου

Η θανάτωση του Τζαντ δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, 55 παιδιά σκοτώθηκαν πέρυσι από ισραηλινές δυνάμεις στη Δυτική Όχθη, ενώ 227 από την 7η Οκτωβρίου 2023.

Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων καταγγέλλουν ότι οι ισραηλινοί στρατιώτες στη Δυτική Όχθη συστηματικά πυροβολούν ακόμα και παιδιά που δεν αποτελούν άμεση απειλή. Ο Shai Parnes από την B'Tselem επισημαίνει ότι το βίντεο φαίνεται να δείχνει στρατιώτη να τοποθετεί πέτρα για να δικαιολογήσει τον πυροβολισμό.

Η αδικία συνεχίζεται

Η οικογένεια του Τζαντ δεν έχει παραλάβει ακόμη το σώμα του παιδιού. Οι ισραηλινές αρχές κρατούν 776 σώματα Παλαιστινίων, συνεχίζοντας τον κύκλο του πόνου και της εξευτελιστικής μεταχείρισης.

Η μητέρα του, Σάφα, δηλώνει με αξιοπρέπεια που συγκλονίζει: "Ίσως το κάνουν για να μας εξαντλήσουν ή απλά από κακία. Αλλά είμαστε υπομονετικοί και ελπίζουμε να τον πάρουμε πίσω. Σήμερα, αύριο ή σε εκατό χρόνια, Θεός βοηθός, θα τον πάρουμε πίσω".

Αυτή είναι η πραγματικότητα της κατοχής: ένα σύστημα που μετατρέπει παιδιά σε στόχους και τους καταδικάζει να πεθάνουν μόνα, εγκαταλελειμμένα από εκείνους που θα έπρεπε να τα προστατεύουν. Η διεθνής κοινότητα οφείλει να απαντήσει στη φρίκη με πράξεις, όχι με λόγια.