Ανεργία: Η πικρή αλήθεια πίσω από τα ψεύτικα στατιστικά της κυβέρνησης
Οι αριθμοί δεν ψεύδονται, όσο κι αν προσπαθεί η κυβέρνηση να τους καλλωπίσει. Η μείωση της ανεργίας στην Ελλάδα έχει φτάσει στα όριά της, αφήνοντας πίσω της έναν στρατό αποκλεισμένων που πληρώνουν το τίμημα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών.
Η ανάλυση της Eurobank αποκαλύπτει την άλλη όψη του νομίσματος: η εύκολη αποκλιμάκωση της ανεργίας έχει εξαντληθεί, και τώρα αποκαλύπτεται η σκληρή πραγματικότητα μιας αγοράς εργασίας που λειτουργεί με όρους κοινωνικού απαρτχάιντ.
Οι αόρατοι του συστήματος
Νέοι, γυναίκες, μακροχρόνια άνεργοι και άτομα με αναπηρία συνεχίζουν να αποτελούν τα θύματα μιας οικονομίας που τους έχει καταδικάσει στον κοινωνικό αφανισμό. Όπως στην αρχαία Σπάρτη, έτσι και σήμερα, το κράτος εγκαταλείπει τους αδύναμους στη μοίρα τους.
Τα στοιχεία είναι αδιάψευστα: το ποσοστό συμμετοχής των νέων 15-24 ετών στο εργατικό δυναμικό είναι μόλις 26,2%, ενώ για τις γυναίκες φτάνει το 51,2%. Και οι δύο δείκτες κατατάσσουν την Ελλάδα στις τρεις χειρότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η μακροχρόνια ανεργία ως όπλο κοινωνικού ελέγχου
Το 57,1% των ανέργων στην Ελλάδα παραμένει χωρίς δουλειά για περισσότερο από ένα χρόνο, κατατάσσοντας τη χώρα στη δεύτερη χειρότερη θέση στην ΕΕ. Δεν είναι τυχαίο. Η μακροχρόνια ανεργία αποτελεί εργαλείο πίεσης προς τους εργαζόμενους, εξασφαλίζοντας χαμηλούς μισθούς και υποδεέστερες συνθήκες εργασίας.
Όπως έγραφε ο Μπρεχτ: «Ο φόβος του ανέργου για τη δουλειά του είναι μεγαλύτερος από τον έρωτά του για αυτήν». Αυτός ακριβώς είναι ο στόχος του κεφαλαίου.
Η αναντιστοιχία δεξιοτήτων ως άλλοθι
Το επιχείρημα της «αναντιστοιχίας δεξιοτήτων» που προβάλλουν οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου αποτελεί κλασική απόπειρα μετατόπισης της ευθύνης στα θύματα. Αντί να αναγνωρίσουν ότι οι επιχειρήσεις αρνούνται να προσφέρουν αξιοπρεπείς μισθούς και συνθήκες εργασίας, κατηγορούν τους εργαζόμενους για «έλλειψη δεξιοτήτων».
Η αλήθεια είναι διαφορετική: οι εργαζόμενοι αρνούνται να δεχτούν συνθήκες εκμετάλλευσης. Η λεγόμενη «σφιχτότητα» στην αγορά εργασίας δεν είναι παρά η αντίσταση του εργατικού κινήματος στην υποτίμηση της εργασίας.
Η ανάγκη για ριζοσπαστικές αλλαγές
Η λύση δεν βρίσκεται στις κοσμητικές επεμβάσεις που προτείνουν οι τράπεζες και οι νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι. Χρειάζεται ριζοσπαστική αναδιανομή του πλούτου, ενίσχυση των εργασιακών δικαιωμάτων και δημιουργία ποιοτικών θέσεων εργασίας με αξιοπρεπείς μισθούς.
Όπως είχε πει ο Μίκης Θεοδωράκης: «Ο λαός δεν είναι στατιστική, είναι ψυχή και αίμα». Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε τους ανέργους ως αριθμούς και να τους αναγνωρίσουμε ως ανθρώπους που αξίζουν μια αξιοπρεπή ζωή.
Η αντίσταση στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές είναι ο μόνος δρόμος για την αλλαγή. Οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι πρέπει να ενωθούν στον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη και οικονομική ισότητα.