Δήμο Ντικούδη, όταν κοιτάς τον καθρέφτη, τι βλέπεις; Το ελληνικό μπάσκετ σε κρίση

Το ελληνικό μπάσκετ βυθίζεται σε μια πρωτοφανή κρίση, από την Εθνική ανδρών μέχρι τα μικρότερα κλιμάκια, και ο άνθρωπος που φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη για τον συντονισμό των Εθνικών ομάδων, ο Δήμος Ντικούδης, παρακολουθεί άπραγος. Οι ήττες από την Πορτογαλία και τη Ρουμανία, οι χαμηλές θέσεις στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα των μικρότερων ηλικιών και η απουσία σχεδίου για το μέλλον, συνθέτουν ένα ζοφερό τοπίο που προσβάλλει τη μνήμη των μεγάλων επιτυχιών του παρελθόντος.

Η αυλική στάση απέναντι στην εξουσία της ΕΟΚ

Ο Δήμος Ντικούδης, πρώην διεθνής μπασκετμπολίστας με 17 χρόνια λαμπρής καριέρας, έχει μετατραπεί, σύμφωνα με τη γενική εκτίμηση του μπασκετικού κόσμου, στον απόλυτο υποστηρικτή του προέδρου της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης, Βαγγέλη Λιόλιου. Αυτή η στάση, όμως, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον ρόλο του ως υπεύθυνου των Εθνικών ομάδων, ένα πόστο που απαιτεί κριτική σκέψη και ανεξαρτησία, όχι τυφλή υποταγή.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η δημόσια επίθεσή του σε προπονητή και ομάδα που πάλευε να σωθεί, ενώ ο ίδιος υπερασπιζόταν τον πρόεδρο με απαξιωτικά σχόλια, όπως το «Κοίτα τον γ@μ@μ€ν0 καθρέφτη». Όταν του ζητήθηκε λόγος για την απρόκλητη αυτή παρέμβαση, απάντησε με ύφος ότι κανείς δεν μπορεί να του στερήσει το δικαίωμα να εκφράζει τις απόψεις του, επικαλούμενος την καριέρα και τη θέση του στο Δ.Σ.

Τα αποτελέσματα μιλούν: Από την καταστροφή των ανδρών μέχρι τις αποτυχίες των μικρών

Τα γεγονότα, όμως, είναι αμείλικτα. Η Εθνική ανδρών, μια ομάδα που κάποτε δίδασκε μπάσκετ σε όλη την Ευρώπη, χάνει από αντιπάλους όπως η Πορτογαλία και η Ρουμανία, και κινδυνεύει να μείνει εκτός Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ταυτόχρονα, οι μικρότερες Εθνικές ομάδες, τα ταλέντα που θα αποτελέσουν το μέλλον του αθλήματος, τερματίζουν σε θέσεις που δεν τιμούν την ιστορία και τις παραδόσεις μας. Η Εθνική Παίδων έκτη στο Eurobasket U16, η Εθνική Εφήβων έκτη στο Eurobasket U18, η Εθνική Νέων πέμπτη στο Eurobasket U20.

Οι επιλογές των προπονητών, που γίνονται από τον ίδιο και τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας, μοιάζουν να εξυπηρετούν προσωπικές σχέσεις και φιλίες, παρά τις πραγματικές ανάγκες των ομάδων. Αυτό το σύστημα, όπου η αξιοκρατία θυσιάζεται στον βωμό της εξυπηρέτησης συμφερόντων, είναι που έχει φέρει το ελληνικό μπάσκετ σε αυτό το σημείο.

Η ευθύνη της ηγεσίας και η φωνή των φιλάθλων

Ο ίδιος ο Βασίλης Σπανούλης, πρώην συμπαίκτης του Ντικούδη, δήλωσε κουρασμένος από το να επωμίζεται την ευθύνη μόνος του. Αναζητώντας μια ανάλογη δήλωση αυτοκριτικής από τον υπεύθυνο των Εθνικών ομάδων, το μόνο που βρίσκουμε είναι σιωπή ή ανεύθυνες δικαιολογίες. Αυτή η έλλειψη λογοδοσίας είναι απαράδεκτη για έναν άνθρωπο που κατέχει θέση ευθύνης και διαχειρίζεται το μέλλον του αθλήματος.

Οι Έλληνες φίλαθλοι, που έχουν ζήσει 40 χρόνια επιτυχιών και γνωρίζουν το μπάσκετ όσο λίγοι στην Ευρώπη, δεν χρειάζονται εξηγήσεις. Έχουν ήδη βγάλει τα συμπεράσματά τους. Το ερώτημα που μένει αναπάντητο είναι αν ο Δήμος Ντικούδης, κοιτάζοντας τον καθρέφτη, μπορεί να είναι περήφανος για αυτό που έχει γίνει το ελληνικό μπάσκετ επί των ημερών του. Η απάντηση, όμως, δεν αφορά εμάς. Αφορά τη συνείδησή του και την ιστορία που θα αφήσει πίσω του.