Ο Ντίνο Ράτζα και ο Στόγιαν Βράνκοβιτς, δύο γίγαντες του ευρωπαϊκού μπάσκετ που συνέδεσαν το όνομά τους με τον Παναθηναϊκό, μίλησαν με τα πιο θερμά λόγια για τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Σε ένα συνέδριο με τη συμμετοχή σπουδαίων πρώην αθλητών από τις χώρες της πρώην ενωμένης Γιουγκοσλαβίας, οι δύο Κροάτες αποκάλυψαν άγνωστες ιστορίες από τα χρόνια που μοιράζονταν τα αποδυτήρια με τον Σέρβο τεχνικό, επιβεβαιώνοντας ότι το προπονητικό του «χάρισμα» ήταν ορατό από την εποχή που ήταν ακόμη ενεργός παίκτης.
Ράτζα: «Από τα 23 μου είχα καταλάβει ότι θα γινόταν κορυφαίος προπονητής»
Ο Ντίνο Ράτζα, ο σπουδαίος σέντερ που φόρεσε και τη φανέλα του Παναθηναϊκού, θυμήθηκε τις κοινές τους παρουσίες στην εθνική Γιουγκοσλαβίας. Μιλώντας για εκείνη την περίοδο, εξήγησε πως η προσωπικότητα του Ομπράντοβιτς μέσα στο παρκέ ήταν τέτοια που δεν άφηνε περιθώρια αμφιβολίας για το μέλλον του.
«Ήμουν ένα παιδί 23 ετών στους Ολυμπιακούς Αγώνες και τότε συνειδητοποίησα ότι ο Ομπράντοβιτς θα γινόταν κορυφαίος προπονητής. Ήταν προπονητής με προσωπικότητα, όπως ακριβώς ήταν και ως παίκτης. Ήξερε πώς να κρατά την μπάλα και να κατευθύνει τους παίκτες: εσύ εκεί, εσύ εκεί...»
Ο Ράτζα δεν περιορίστηκε στις αναμνήσεις. Στάθηκε και στα επιτεύγματα που ακολούθησαν, αποδίδοντας τον δικό του φόρο τιμής στον πολυνίκη τεχνικό.
«Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους για την προπονητική του καριέρα. Εννέα φορές πρωταθλητής Ευρώπης, για όλα όσα πέτυχε, του βγάζουμε το καπέλο».
Βράνκοβιτς: «Στη Σεούλ κατάλαβα ότι είχε το χάρισμα»
Ο Στόγιαν Βράνκοβιτς, ο άνθρωπος που με την ιστορική τάπα στον Χοσέ Αντόνιο Μοντέρο χάρισε στον Παναθηναϊκό το πρώτο ευρωπαϊκό το 1996, μοιράστηκε μια ακόμη πιο προσωπική ιστορία. Ο ίδιος αποκάλυψε ότι είχε μοιραστεί το ίδιο δωμάτιο με τον Ομπράντοβιτς στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ το 1988.
«Σπουδαίος παίκτης, φίλος και άνθρωπος. Είχα τη χαρά να μοιραστούμε το δωμάτιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ το 1988».
Ο Βράνκοβιτς, όμως, προχώρησε ένα βήμα παραπέρα. Παρατήρησε ότι η συμπεριφορά του Ομπράντοβιτς στις δύσκολες στιγμές ενός αγώνα αποκάλυπτε ήδη την προπονητική του ιδιοφυΐα.
«Ήδη από τότε, διέκρινα ότι η συμπεριφορά του κατά τη διάρκεια του αγώνα -ειδικά στα τάιμ άουτ, όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά- μαρτυρούσε πως είχε το