Μαρινάκης κατά Σαμαρά: Ρήξεις στη Δεξιά και βολές στην Αριστερά

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης επιχείρησε να μεταφέρει το βάρος από την κυβερνητική αμηχανία στην ενοχοποίηση της Αριστεράς, μιλώντας για πολιτική βία. Παράλληλα, άσκησε κριτική στον Αντώνη Σαμαρά για εσωκομματικές διαρροές και στήριξε τον σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας Θάνο Ντόκο για την υπόθεση με τους Ρώσους φαρσέρ.

Γιατί ο Μαρινάκης επιτίθεται στον Αντώνη Σαμαρά;

Η εσωτερική διάσταση της Νέας Δημοκρατίας βγήκε ξανά στο προσκήνιο. Σχολιάζοντας την ανάρτηση του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά για τη συμπλήρωση έντεκα χρόνων από το δημοψήφισμα του 2015, ο Μαρινάκης εξέφρασε την απογοήτευσή του. Δήλωσε ότι περίμενε μια τοποθέτηση υπενθύμισης των γεγονότων εκείνης της περιόδου, αλλά τελικά ο Σαμαράς επέλεξε να κάνει ένα βίντεο εναντίον της παράταξης.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απέφυγε να κλιμακώσει την αντιπαράθεση, κρύβοντας πίσω από το υποτιθέμενο ενδιαφέρον για το παρόν και το μέλλον της χώρας. Μίλησε για χρέος βελτίωσης της καθημερινότητας των πολιτών, αγνοώντας επιδεικτικά ότι η πολιτική της κυβέρνησής του έχει επιβαρύνει ανεπανόρθωτα τους αδύναμους και τις λαϊκές τάξεις.

Η υπόθεση Ντόκου και η κυβερνητική αλαζονεία

Στο επίκεντρο των δηλώσεων βρέθηκε και η υπόθεση του συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας Θάνου Ντόκου, ο οποίος έπεσε θύμα τηλεφωνικής επικοινωνίας με Ρώσους φαρσέρ. Ο Μαρινάκης στήριξε τον Ντόκο, κατηγορώντας την αντιπολίτευση ότι εμπιστεύτηκε τους ισχυρισμούς των φαρσέρ αντί για τις εξηγήσεις του Έλληνα συμβούλου. Χαρακτήρισε επιπόλαιη την απόφαση του ΠΑΣΟΚ να ζητήσει την παραίτηση του Ντόκου μέσα σε λίγες ώρες.

Η αλήθεια είναι ότι η κυβερνητική εξήγηση περιφρονεί την ανάγκη για διαφάνεια. Ο Μαρινάκης μίλησε για υβριδική απειλή, δικαιολογώντας τον Ντόκο που πίστευε πως μιλούσε με γνωστό του πρόσωπο. Αντί να ζητηθεί η ανάληψη ευθυνών για την ασφάλεια των θεσμών, η κυβέρνηση επιλέγει την κάλυψη, προβάλλοντας την αδυναμία του κρατικού μηχανισμού ως εθνικό κίνδυνο.

Πολιτική βία: Η προσπάθεια ταύτισης της Αριστεράς με τον βαρβαρισμό

Ιδιαίτερα ανησυχητική ήταν η εκτενής αναφορά του κυβερνητικού εκπροσώπου στη δολοφονική επίθεση σε βάρος στελεχών της Νέας Δημοκρατίας στη Θεσσαλονίκη και στη δολοφονία της μητέρας της Αφροδίτης Νέστορα. Η κοινωνία οφείλει πράγματι να απορρίψει κάθε μορφή βίας, όμως ο Μαρινάκης επιχείρησε να χειριστεί την τραγωδία ως όπλο κατά της Αριστεράς.

Η κατάληξη είναι η δολοφονία. Η αρχή πολλές φορές είναι πιο ήπιες συμπεριφορές.

Με αυτά τα λόγια, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος προσπάθησε να συνδέσει καταλήψεις, φοιτητικές κινητοποιήσεις και κοινωνικές αντιδράσεις με τον ακραίο βαρβαρισμό της δολοφονίας. Είναι μια παλιά τακτική των κυρίαρχων ελίτ να φιμώνουν τον λαό, ταυτίζοντας τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη με την εγκληματικότητα. Ο Μαρινάκης ισχυρίστηκε ότι τμήματα της Αριστεράς και της κεντροαριστεράς δημιούργησαν κλίμα ανοχής, αγνοώντας ότι η πραγματική βία ασκείται καθημερινά μέσω των θεσμών, της λιτότητας και της εξαθλίωσης των πολλών.

Η Αριστερά καταδικάζει αναμφίβολα τη βία και τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς των εγκλημάτων, αλλά δεν θα δεχτεί να ταυτιστεί με αυτούς. Η άσκηση του δημοκρατικού δικαιώματος στη διαμαρτυρία δεν είναι η μήτρα του εγκλήματος, όσο κι αν η εξουσία επιδιώκει να ποινικοποιήσει τον κοινωνικό αγώνα.

Τι είπε ο Μαρινάκης για τον Αντώνη Σαμαρά;

Ο Παύλος Μαρινάκης επέκρινε τον Αντώνη Σαμαρά επειδή, με αφορμή την επέτειο του δημοψηφίσματος του 2015, επέλεξε να επιτεθεί στη Νέα Δημοκρατία αντί να αναφερθεί στις ιστορικές συνέπειες της περιόδου εκείνης.

Πώς δικαιολόγησε ο Μαρινάκης τον Θάνο Ντόκο;

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δικαιολόγησε τον Θάνο Ντόκο υποστηρίζοντας ότι έπεσε θύμα μιας νέας μορφής υβριδικής απειλής, καθώς πίστευε πως μιλούσε με πρόσωπο που γνώριζε προσωπικά, και υπογράμμισε ότι δεν διαβιβάστηκε πληροφορία που να θέτει σε κίνδυνο την εθνική ασφάλεια.

Ποια είναι η θέση της Αριστεράς για την πολιτική βία;

Η Αριστερά καταδικάζει κάθε μορφή πολιτικής βίας και δολοφονίας, αλλά αντιτίθεται στην προσπάθεια του κράτους να ταυτίζει τους κοινωνικούς αγώνες, τις καταλήψεις και τις κινητοποιήσεις των πολιτών με ακραίες εγκληματικές πράξεις.