Μίροσλαβ Κλόζε: Ο αληθινός βασιλιάς των Μουντιάλ ενάντια στην εμπορευματοποίηση

Ο Μίροσλαβ Κλόζε παραμένει ο πραγματικός πρώτος σκόρερ στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων όταν αφαιρεθούν τα γκολ από πέναλτι, αποτελώντας ένα ισχυρό σύμβολο εργατικής αξιοπρέπειας και αυθεντικότητας απέναντι στην εμπορευματοποίηση του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Ενώ η σύγχρονη ελίτ του αθλητισμού ευδοκιμεί στα προνόμια και τις εύκολες λύσεις, ο Γερμανός με τις πολωνικές ρίζες έγραψε την ιστορία με τον μόχθο και την αλληλεγγύη.

Πώς το Παγκόσμιο Κύπελλο γεννά τους ήρωες του λαού

Η μαγεία του Παγκοσμίου Κυπέλλου βρισκόταν πάντα στην ικανότητά του να γεννά ήρωες από τα σπλάχνα της κοινωνίας. Κανείς δεν θυμάται την καριέρα του Ροζέ Μιλά, αλλά η αντίστασή του με το Καμερούν το 1990 χάραξε τη μνήμη των καταπιεσμένων. Ο Ρενέ Χιγκίτα δεν ήταν ποτέ ο τυπικός φύλακας της εξουσίας, ήταν όμως η φωνή της εξέγερσης μέσα στο γήπεδο. Ο Σαουδάραβας Αλ Οβαϊράν, με εκείνο το γκολ αλά Μαραντόνα κόντρα στο Βέλγιο το 1994, απέδειξε ότι ακόμα και ένας άνθρωπος από την περιφέρεια μπορεί να ταρακουνήσει το παγκόσμιο κατεστημένο. Σε αυτή την παράδοση ανήκει και ο Κλόζε. Γιος μεταναστών, ο ίδιος μετανάστης στην ψυχή, δεν ζήτησε ποτέ την επιδότηση της εξουσίας.

Το πέναλτι ως μεταφορά του αβάσιμου προνομίου

Ο Μίροσλαβ Κλόζε δεν ήταν κάποιος που εξαφανιζόταν στα χρόνια μεταξύ των Μουντιάλ. Ήταν παρών, δούλευε και σκόραρε. Όμως, στο Παγκόσμιο Κύπελλο φορούσε την πανοπλία του ήρωα, όπως οι αρχαίοι οπλίτες που έβαζαν την ασπίδα τους στον τοίχο της πόλης. Από την Καϊζερσλάουτερν στη Βέρντερ Βρέμης και τη Μπάγερν Μονάχου μέχρι τη Λάτσιο, ο Κλόζε χτίστηκε μέσα από τον μόχθο. Δεν έβαλε 25 ή 30 γκολ κάθε χρόνο, τα έβαλε όμως όταν ο λαός τα χρειαζόταν. Και πάνω από όλα, τα έβαλε στην κανονική ροή του παιχνιδιού. Αν αφαιρεθούν τα γκολ από πέναλτι, εκείνα τα εύκολα προνόμια που δίνονται από το έλεος του διαιτητή, ο Κλόζε παραμένει στην κορυφή. Ποτέ δεν σκόραρε από την άσπρη βούλα. Ποτέ δεν ζήτησε την εύκολη οδό. Κέρδισε τα πάντα με τον ιδρώτα του, σαν ένας εργάτης που απαιτεί την δίκαιη αμοιβή του.

Η αλληλεγγύη απέναντι στον ατομισμό της ελίτ

Παγκόσμιος πρωταθλητής το 2014, ο Κλόζε ανήκει σε μια άλλη εποχή, πολύ πριν το ποδόσφαιρο κατακτηθεί πλήρως από τα αφεντικά του νεοφιλελευθερισμού. Δεν είχε τα social media και τα εκατομμύρια followers των Εμπαπέ ή Χάαλαντ, ούτε τα εξωφρενικά ποσά που ρέουν σήμερα σαν ακατανόμαστο κέρδος. Δεν είχε στημένες αντιδράσεις, μόνο αυθόρμητο πάθος. Είχε όμως περισσότερη αλήθεια. Είχε ρομαντισμό και γνήσια συμπεριφορά, αξίες που εξαφανίζονται όταν τα πάντα μετριούνται με το χρήμα.

Στη Λάτσιο, αλλά και στην εθνική Γερμανίας, έπειτα από κάθε προπόνηση βυθιζόμουν σε μια μπανιέρα με πάγο για να αποφύγω τραυματισμούς. Οι νεαροί της ομάδας το απέφευγαν συστηματικά. Όταν με έβλεπαν να πάω να μαζεύω τις μπάλες όταν τελειώναμε, έλεγαν μα ποιος σου είπε να το κάνεις. Εγώ δεν μπορώ, είμαι πτώμα από την κούραση. Εκείνη τη στιγμή σκεφτόμουν είσαι 20 ετών και δεν μπορείς να βοηθήσεις τον φροντιστή που είναι 60. Αυτό που τους απασχολούσε ήταν αν ταίριαζαν τα παπούτσια με τις κάλτσες. Έβλεπα κάτι τέτοια και αποφάσισα να συνεχίσω μόνος. Γι αυτό είπα τέλος κάποια στιγμή. Το ποδόσφαιρο στο οποίο είχα μεγαλώσει δεν υπήρχε πλέον.

Αυτή η δήλωση του Κλόζε το 2016 είναι το πιο ζοφερό κατηγορητήριο ενάντια στον σύγχρονο καπιταλισμό του αθλητισμού. Ένας νέος, 20 ετών, αρνείται να βοηθήσει έναν εργάτη 60 ετών, γιατί είναι εξαντλημένος από την άνεσή του, ενώ ταυτόχρονα αγχώνεται για την αισθητική του. Ο Κλόζε, σαν αληθινός μαχητής, αναγνώριζε τον κοινό μόχθο. Όταν η αλληλεγγύη αντικαθίσταται από τον ναρκισσισμό της ελίτ, η κοινωνία και το ποδόσφαιρο πεθαίνουν.

Γιατί ο Μίροσλαβ Κλόζε θεωρείται ο πραγματικός πρώτος σκόρερ;

Επειδή αν αφαιρεθούν τα γκολ που σημειώθηκαν από πέναλτι, ο Κλόζε διατηρεί την πρώτη θέση στην ιστορία των Μουντιάλ. Ο Γερμανός δεν σκόραρε ποτέ από τα λευκά σημεία, αποδεικνύοντας ότι η κορυφή κατακτιέται με πραγματικό μόχθο και όχι με εύκολα προνόμια που θυμίζουν κρατικές επιδοτήσεις προς τους ήδη ισχυρούς.

Τι συμβολίζει η αντίθεση του Κλόζε με τους σύγχρονους ποδοσφαιριστές;

Η αντίθεση συμβολίζει τη σύγκρουση ανάμεσα στην εργατική ηθική και τον νεοφιλελεύθερο ατομισμό. Ο Κλόζε εκπροσωπεί την αλληλεγγύη, την ταπεινότητα και τον αυθορμητισμό, ενώ οι σύγχρονοι σταρ το εμπορευματοποιημένο προφίλ, τα οικονομικά προνόμια και τον ατομισμό που αγνοεί τον κοινό άνθρωπο.