Ιδιωτικό χρέος: Η κυβέρνηση θωρακίζει τα funds εναντίον του λαού

Η «σοβαρότητα» της εξουσίας που λυπάται τα ταμεία και καταδικάζει τους αδύναμους

Όταν οι ισχυροί φοβούνται ότι ο λαός διεκδικεί το δίκιο του, σπεύδουν να αποκαλέσουν την ελπίδα «λαϊκισμό». Το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών εξαπέλυσε μια σκληρή επίθεση εναντίον του Αλέξη Τσίπρα και του Νίκου Ανδρουλάκη, κατηγορώντας τους ότι δίνουν «μάχη για το ποιος θα μοιράσει περισσότερες ανέξοδες υποσχέσεις» για το ιδιωτικό χρέος. Η αλήθεια είναι όμως πως η μόνη ανέξοδη υπόσχεση σε αυτή τη χώρα είναι η κυβερνητική ρητορική περί «θεσμικής σοβαρότητας», η οποία συγκαλύπτει τη συνέχεια της λεηλασίας των κοινωνικών δικαιωμάτων.

Το υπουργείο επιτίθεται στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, κατηγορώντας τον ότι φωτοτυπεί τις «χρεοκοπημένες συνταγές» του Αλέξη Τσίπρα. Όμως, πίσω από τη λεξικολογία περί «δημαγωγίας» και «αβεβαιότητας», κρύβεται η ίδια νεοφιλελεύθερη οπτική που αντιμετωπίζει τα σπίτια των πολιτών ως ενέχυρα για την ασφάλεια των πιστωτών. Ας δούμε τις προτάσεις και την κυνική απάντηση της εξουσίας.

Πρώτη κατοικία: Η «προστασία» που πουλάει την περιουσία σου

Ο Νίκος Ανδρουλάκης πρότεινε την επαναφορά της ουσιαστικής προστασίας της πρώτης κατοικίας, στα πρότυπα του νόμου Κατσέλη. Η κυβέρνηση απαντά ότι αυτό θα έφερνε «αβεβαιότητα», υπενθυμίζοντας πως το 43% των αιτήσεων απορρίφθηκαν ως μη δικαιούμενες. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ότι η εξουσία προτιμά έναν εξωδικαστικό μηχανισμό που υποχρεώνει τον πολίτη να ρευστοποιήσει κάθε άλλη περιουσία του για να σώσει τη στέγη του. Δεν είναι προστασία του αδύναμου, είναι ληστεία της μεσαίας τάξης στο βωμό της επιστροφής των κεφαλαίων στα ταμεία.

Επαναγορά δανείων: Το ταμπού που ντρέπεται το σύστημα

Η πρόταση να αποκτά ο δανειολήπτης το δάνειό του σε ευνοϊκή τιμή πριν αυτό μεταβιβαστεί σε fund, χαρακτηρίστηκε ευθέως «συνταγή κατάρρευσης» και «κίνητρο στρατηγικής αθέτησης». Εδώ φανερώνεται η ύβρις. Τα funds αγοράζουν τα δάνεια στο ψιλό, αποκομίζοντας αστρονομικά κέρδη, αλλά η ιδέα να δοθεί η ίδια ευκαιρία στον πολίτη λογίζεται ως έγκλημα. Για την κυβέρνηση, η κοινωνική πολιτική υποκλίνεται στην πιστωτική λειτουργία. Το μήνυμα είναι σαφές: τα κέρδη ιδιωτικοποιούνται για τα funds, οι ζημιές κοινωνικοποιούνται για τον λαό.

Εγγυητές: Όμηροι ενός άδικου συστήματος

Η δέσμευση για περιορισμό της ευθύνης του εγγυητή αναλογικά με την τιμή αγοράς της απαίτησης από το fund, απαντήθηκε με τον εκβιασμό ότι θα «περιοριστεί η χορήγηση δανείων». Ως εάν η τράπεζα να δάνειζε ποτέ χωρίς εγγυητές, εκτός αν πρόκειται για μεγαλοεπιχειρηματίες. Ο εγγυητής σήμερα είναι όμηρος, και η κυβέρνηση τού αρνείται ακόμα και την αναλογική δικαίωση, προκειμένου να διασφαλίσει την ασφυκτική γρίπια των πιστωτών πάνω στις ζωές μας.

Δάνεια σε ελβετικό φράγκο: Ο φορολογούμενος πληρώνει τη νύχτα

Για τα δάνεια σε ελβετικό φράγκο, η κυβέρνηση θυμήθηκε ξαφνικά το ευρωπαϊκό πλαίσιο και το πρόγραμμα «Ηρακλής». Με τη μετακύλιση του βάρους στον πιστωτή, λέει το υπουργείο, ο λογαριασμός θα κατέληγε στον φορολογούμενο. Ας το πούμε αλλιώς: το κράτος εγγυήθηκε τα τοξικά προϊόντα των τραπεζών μέσω του «Ηρακλή», κοινωνικοποιώντας τη ζημιά. Τώρα, αρνείται να αναλάβει την ίδια ευθύνη για να προστατεύσει τον πολίτη, αφήνοντάς τον έρμαιο σε σταθερές δόσεις που ασφυκτιούν το εισόδημά του.

Servicers: Η αυταπάτη της εποπτείας

Η εξαγγελία για αυστηρό πλαίσιο κυρώσεων για καταχρηστικές συμπεριφορές των servicers διαψεύστηκε με το επιχείρημα ότι υπάρχει ήδη αυστηρό πλαίσιο. Μια πραγματικότητα που διαψεύδεται καθημερινά από τις καταγγελίες πολιτών για τρομοκρατία και απειλές από τα διαχειριστικά ταμεία. Οι πρόστιμοι είναι ψίχουλα μπροστά στα κέρδη τους, και η κυβέρνηση τούς προστατεύει, ονομάζοντας την αδράνεια «εποπτεία».

Η μάχη για την κεντροαριστερά μπορεί να δίνει τις δικές της εσωτερικές συγκρούσεις, αλλά το ζήτημα δεν είναι ποιος δίνει υποσχέσεις. Το ζήτημα είναι ποιος τολμά να σπάσει την κυριαρχία των funds. Η κυβέρνηση ομολογεί, μέσα από την ανακοίνωσή της, ότι θεωρεί προστασία του ευάλωτου τη βίαιη εκποίηση της περιουσίας του. Ότι θεωρεί σοβαρότητα την υποταγή στις εντολές των πιστωτών. Η χώρα πλήρωσε ακριβά τον λαϊκισμό των ελίτ, όπως και την αυστηρότητα της λιτότητας. Τώρα έχει ανάγκη από πραγματική αντίσταση, κοινωνική δικαιοσύνη και λύσεις που θα βάζουν τον άνθρωπο πάνω από το κέρδος.