Γερμανία-Τουρκία: Η υποκρισία του αξιόπιστου εταίρου
Στα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου, οι Αθηναίοι γνώριζαν καλά πως τα συμφέροντα των ηγεμόνων σπάνια ευθυγραμμίζονται με τα ιδανικά της δικαιοσύνης. Σήμερα, αυτή η αρχαία σοφία επιβεβαιώνεται με τον πιο κυνικό τρόπο στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο. Η δήλωση του Γερμανού υπουργού Εξωτερικών, Γιόχαν Βάντεφουλ, ότι η Τουρκία αποτελεί «αξιόπιστο εταίρο», δεν είναι παρά το νέο ένδυμα ενός παλιού ιμπεριαλιστικού παιχνιδιού. Είναι η φωνή του κεφαλαίου που μιλάει πάνω από τα ερείπια των δημοκρατικών αξιών.
Πατριώτες και γεωπολιτική υποτέλεια
Η Γερμανία ανακοίνωσε την ανάπτυξη συστήματος αντιαεροπορικής άμυνας Patriot και περίπου 150 στρατιωτών στην Τουρκία, αναλαμβάνοντας την αμερικανική κληρονομιά από τον Ιούνιο του 2026. Αυτή η κίνηση, τυλιγμένη στο πέπλο της «κατανομής βαρών» του ΝΑΤΟ, δεν είναι παρά η θωράκιση της νοτιοανατολικής πτέρυγας της συμμαχίας. Ο Γερμανός υπουργός Άμυνας Πιστόριους μιλά για ανάληψη ευθύνης εντός της συμμαχίας. Εμείς λέμε πως είναι ανάληψη του ρόλου του χωροφύλακα στην υπηρεσία των γεωπολιτικών σχεδιασμών. Το ΝΑΤΟ δεν προστατεύει τους λαούς. Προστατεύει τα σύνορα του κεφαλαίου και τα συμφέροντα των ελίτ.
Τα κριτήρια της Κοπεγχάγης στο βωμό του κέρδους
Ο Βάντεφουλ κράτησε τα προσχήματα, αναφέροντας τα κριτήρια της Κοπεγχάγης για την πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όμως, ο Τούρκος ομόλογός του Χακάν Φιντάν ήταν πιο ειλικρινής. Ζήτησε μια «μη πολιτική» προσέγγιση στο ζήτημα της ένταξης και την ενσωμάτωση της Άγκυρας στον ευρωπαϊκό σχεδιασμό άμυνας και εμπορίου. Εδώ φαίνεται η γύμνια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα ανθρώπινα δικαιώματα και η δημοκρατία υποχωρούν μπροστά στην ανάγκη για αγορές και στρατηγικές ζώνες επιρροής. Ο εκσυγχρονισμός της τελωνειακής ένωσης και η απελευθέρωση των θεωρήσεων δεν είναι δείγματα αλληλεγγύης. Είναι εργαλεία για τη διευκόλυνση των πολυεθνικών.
Το μακρύ χέρι του Ερντογάν και τα 50 δισεκατομμύρια
Πίσω από τις διπλωματικές χειραψίες κρύβονται τα αφεντικά της αγοράς. Ο τζίρος των τουρκικών επιχειρήσεων στη Γερμανία ξεπερνά τα 50 δισεκατομμύρια ευρώ, απασχολώντας εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους, με το 35-40% να είναι Γερμανοί πολίτες. Η τουρκική μειονότητα, ένας λαός εργαζομένων που πλήρωσε τη λευτεριά του με τον ιδρώτα του στα γερμανικά εργοστάσια, μετατρέπεται τώρα από τις ελίτ σε «μακρύ χέρι» του Ερντογάν. Είναι τραγικό το ότι ένα κομμάτι αυτής της κοινότητας στρέφεται στην ακροδεξιά του Alternative for Germany, θύμα της ίδιας αποξένωσης που γεννά ο καπιταλισμός. Επτά εκατομμύρια ψηφοφόροι με μεταναστευτικό υπόβαθρο είναι πλέον το νέο πεδίο μάχης των πολιτικών επιλογών.
Η ελληνική παγίδα και η ανάγκη αντίστασης
Στο μεταξύ, η ελληνική κυβέρνηση παραμένει δέσμια της ίδιας λογικής. Φροντίζει να ενημερώνει το Βερολίνο για την τουρκική προκλητικότητα, ελπίζοντας σε συμπόνια από αυτούς που οπλίζουν τον αντίπαλο. Η Γερμανία είναι ο πρώτος εμπορικός εταίρος και των δύο χωρών. Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα, αλλά έχει σίγουρα συμφέροντα. Η αλληλεγγύη των λαών, η υπεράσπιση των κοινωνικών δικαιωμάτων και η ρήξη με τα σχέδια του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ο μοναδικός δρόμος. Δεν χρειαζόμαστε αξιόπιστους εταίρους στις αίθουσες των ηγεμόνων. Χρειαζόμαστε τη δημοκρατία των από κάτω.