Βορίζια: Σύγχρονη ύβρις η αρπαγή της γης από κληρονόμους της αισχύνης

Στα σπλάχνα της κρητικής γης, όπου ο ιδρώτας των αγροτών πλαγιάζει με τους αιώνες, ξεσπά ξανά η βία των ισχυρών. Στα Βορίζια, μια οικογενειακή συμμορία ανέλαβε να ξαναγράψει τον νόμο του αδύναμου, μετατρέποντας την επιδότηση του κράτους σε όπλο καταπίεσης και την περιουσία των φτωχών σε λάφυρο για τους λίγους. Η υπόθεση δεν είναι απλώς ένα τοπικό έγκλημα, αλλά ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που ανέχεται την εκμετάλλευση, ενώ οι θεσμοί αδιαφορούν για τον αφανισμό των πολλών.

Η αρπαγή της γης και το έγκλημα των επιδοτήσεων

Ο θείος και τα δύο ανίψια από τα Βορίζια δεν δίστασαν μπροστά σε τίποτα. Στόχος τους ήταν τα κτήματα των ντόπιων, τα οποία εκβίαζαν για να τα βάλουν στη ζούλα τους και να απορροφούν παράνομα τις επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ. Η λογική είναι γνωστή και πονηρή, η δημόσια χρήμα να καταλήγει στις τσέπες αυτών που δεν διστάζουν να ποδοπατήσουν τον νόμο και τον άνθρωπο. Όσοι αρνούνταν να υποκλιθούν στη βία τους, βρίσκαν μπροστά τους το ξύλο και την καταστροφή.

Εμείς είχαμε πάρει την περιουσία μας από τους παππούδες, τους προπαππούδες. Είχαμε περιφράξει τα βοσκοτόπια μας, προσέχαμε να μαζεύουμε τις ελιές. Και μετά έφερε αυτούς. Με το έτσι θέλω πήραν τα χωράφια. Εκβιασμούς, ό,τι ήθελες. Μου το είχαν στείλει μήνυμα ότι θα το πληρώσω.

Ο λόγος του θύματος μοιάζει με θρήνο για μια εποχή που το δίκιο ήταν χρέος. Η γη, κληρονομιά γενεών, καταπατιέται από την κτηνώδη επιθυμία του κέρδους.

Η τρομοκρατία της φωτιάς και η σιωπή του νόμου

Η αντίδραση των θυμάτων στην αυθάδεια των δραστών ήταν η προσφυγή στον νόμο. Η ανταπόδοση όμως ήρθε με τη μορφή της φωτιάς, του πιο αρχαίου και βάρβαρου όπλου εκφοβισμού.

Ήρθαν και μου κάψανε το αμάξι. Αν δεν προλαβαίναμε εγώ με τον γείτονά μου, θα καιγόταν και το δεύτερο αμάξι της γυναίκας μου. Ολοσχερώς ένα ΙΧ. Δεν φτάνει που ήταν εκεί αυτοί, ήρθαν να μου κάψουν και το αμάξι. Με έκαναν να μην έχω ούτε αμάξι και να μην έχω λεφτά να πάρω άλλο.

Ο εμπρησμός του αυτοκινήτου δεν είναι μια απλή βανδαλιστική πράξη. Είναι η απόλυτη απόπειρα εξαθλίωσης, ο αποκλεισμός του φτωχού από τα μέσα επιβίωσης, η στέρηση της κινητικότητας σε μια κοινωνία που δεν προσφέρει καμία ασπίδα προστασίας στους αδύναμους.

Η απολογία των ισχυρών και η θεσμική ανοχή

Απέναντι σε αυτά τα σοκαριστικά γεγονότα, η συνήγορος υπεράσπισης των τριών συλληφθέντων, Θεονύμφη Μπέρκη, προέβαλε την κλασική ρητορική της άρνησης. Ισχυρίστηκε ότι τα κτήματα ήταν ενοικιαζόμενα, ότι υπάρχουν μισθωτήρια και ότι δεν υφίσταται καταπάτηση. «Δεν μιλάμε και δε νοείται καταπάτηση», δήλωσε χαρακτηριστικά, προσφέροντας ένα πέπλο νομιμότητας σε πράξεις που η ίδια η κοινωνία των Βοριζίων βιώνει ως απόλυτη τρομοκρατία.

Επιπλέον, η κα Μπέρκη εξέφρασε αντιρρήσεις για τα εντάλματα σύλληψης, μιλώντας για απάνθρωπη μεταχείριση λόγω της σύλληψης ενός κατηγορουμένου έξω από νοσοκομείο, ο οποίος αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας και έχει εννέα τέκνα. Η άποψη ότι τα αδικήματα του 2021 και 2022 στερούνται αμεσότητας, αποτελεί ένα νομικό τέχνασμα που προσπαθεί να ξεχάσει τον πόνο των θυμάτων. Η καθυστέρηση της δικαιοσύνης είναι συχνά η άρνησή της.

Η ανάγκη για κοινωνική αντίσταση

Η υπόθεση των Βοριζίων δεν αφορά μόνο μια οικογενειακή συμμορία. Αφορά το πώς το σύστημα επιτρέπει στην κλεπτοκρατία των επιδοτήσεων να ευδοκιμεί, ενώ οι αγρότες και οι εργαζόμενοι βλέπουν τη ζωή τους να καίγεται. Η γη ανήκει σε αυτούς την καλλιεργούν, όχι σε αυτούς την εκβιάζουν. Ήρθε η ώρα η κοινωνία να σταθεί δίπλα στα θύματα, απαιτώντας δικαιοσύνη και όχι νομικές αθωώσεις για τους τυράννους του σήμερα.